Ardımda kalanlar...

Gittik-geldik, yorulduk...
Ama; değdi :)
Bakalım neler bırakmışım bu tatilde ardımda.

Yemelere doyamadığım, mis kokulu elmalarım kaldı.

Şirine-eltim; Ania ile yaptığımız kısa-kahkaha dolu yolculuklarımız kaldı.

''Geyik çıkabilir'' tabelalarının şenlendirdiği, orman içi yollar...

Şirin mi şirin bir ev...

Güzel mi güzel bir bahçe...

Saatlerce okuma keyfi yaptığım köşem...

En şapşi Labrador; ''Fix''...

En şapşi sarman; ''George'' kaldı.

Yalınayak çimlere basmanın keyfi...

Bol kalorili akşamüstü kaçamakları...

Bahçeden topladıklarımla hazırladığım salatalar kaldı.

'Mavi boncuk' modunda yürüyüşlerim...

Mum ışığında kamelya sohbetleri...

''Halacım'' diye diye beni benden alan minik canavarım; Julia kaldı.

Uçsuz bucaksız tarlalar arasında yapılan otobüs yolculuğuyla başlayan...

Fırtınanın merkezine doğru devam eden ve bir buçuk saat rötarlı biten bir tren yolculuğundan, beni gülümseten bu kare kaldı.

Onca yolculuk-yorgunluktan sonra eve döndüğümde, beni şaşkın ama çok mutlu bir suratla karşılayıp, tüm gece kollarımda uyuyan bu Minnak vardı :)

Yol manzaraları

Maviyi oldum olası severdim.
Masmavi bir deniz, mavi bir gökyüzü, mavi nazar boncukları, mavi gözler...
Burada aslında yeşili de çok sevdiğimi farkettim. Özellikle de şehirlerarası yolculuklarda yolların yeşilin binbir tonunu barındıran ormanların içinden geçmesi, buz mavisi göllere teğet bakımlı yollar, yol kenarında gördüğüm geyik sürüleri... yüzüme kocaman bir gülümseme yerleştiriyor :)

Alışık olduğum bir durum değil ki yavru bir geyiğin kocaman gözlerle yüzüme bakması, kaçmaması :)
İnsan sırf değişiklik olsun diye, huzur bulsun diye, gözü gönlü açılsın diye yolculuk yapar mı? derseniz ; evet, yapar :) Sittirella kesinlikle bunu yapıyor. Yaslanıyorum arkama, alıyorum elime fotoğraf makinesini, müziğin sesini biraz yükseltiyorum ve yolun tadını çıkarıyorum :)

Herkesin, herşeyin yenilenmeye, tazelenmeye, nefes almasına ihtiyaç duyduğuna inanıyorum.

Eminim, yeşillikle göz banyosu yapmaya ihtiyaç duyuyor gözlerim.
Annem hep derdi ; ''Yeşile baktıkça bakasım geliyor, gözlerim rahatlıyor, huzur buluyor. Ne dert kalıyor ne tasa yemyeşil bir ortamda bulunduğumda. Ölürüm ben, yaşayamam o beton binalarda gözüm yeşil görmezse.''
Ne kadar haklıymış. Sanırım yaşlandıkça yeşile sevgim artıyor.
Artık neyi sevip sevmediğimin, neye ihtiyaç duyup duymadığımın daha da farkındayım.

Yok yok, git gide "anasının kızı" oluyorum :)
Annemin sevdiklerini sevip, sevmediklerine ben de burun kıvırır oldum :)
Neyse...içimden geldi, paylaşmak istedim. Bu yeşil güzelliği kendime saklamak biraz haksızlık gibi geldi :)

... yolculuklarım devam edecek...

Görsel: Sahibinin sesi - Sittirella Marka