Şu yazıyı yazıncaya dek kaç kere font denemesi yaptığımı biliyor musunuz?
Ne istediğini bilmemekten daha kötü ne olabilir?
Kendimi dövesim var, o kadar kızgınım ve kırgınım kendime.
İşkence bu. Evet, kelimenin tam anlamıyla kendi kendime yaptığım işkence. Acilen pisi-ko-lojistik destek almam gerekiyor yoksa kendi ayağıma çelmeyi takıcam, yakındır.
Bıktım kendimden. Ne istediğimi bilmiyorum. Hem de öyle hayattan beklentilerim vs.. gibi büyük konularda değil şekerim. En basit, günlük konularda ne istediğimi bilmiyorum.
Mesela;
Sabah açıyorum gözümü... midem kazınıyor. Ne yesem?
Al sana işkence başladı.
Diyorum 'Hemen bi'kaç dilim ekmek hazırlayayım. Üzerlerine 2-3 çeşit reçel, yanına peynir, b'r kupa çay. Hmmm sabah sabah, sıcacık, harika gider.'
Normal bir insan n'apar? Gider bu istediklerini hazırlar yer değil mi?
Tam elimi yüzümü yıkıyorum. 'Tost yapayım en iyisi, sıcacık. Bol kaşarlı, domatesli... süper.'
Al sana karar değişti.
Buna da tamam, ilk seferde aklıma gelmemişti diyelim. Olur ya, insanlık hali. Mutfağa geliyorum. Çay için suyu ateşe koyuyorum. Dolabı açıp içinden gerekli malzemeleri çıkarıcam.
'Ya diyorum, nasılsa su ısınacak şimdi 2 dakikada... neden sen sıcacık noodle yemiyorsun? 10 dakikaya hazır olur. Şimdi ne uğraşacaksın tostla bilmem neyle?'
Bu noktada kendi kendimin ensesine bi' tane çakıp ' sktrgt şrdan, ağzn brnn krdğmn grzkls!!!' demek istiyorum ama... bitmedi.
Su hazırlanıyor, fokur fokur kaynıyor. Açıyorum çekmecemi.
Mantarlı noodle, peynirli noodle, domatesli noodle, vejetaryen noodle, (sanki diğerleri vejetaryen değilmiş gibi) tavuklu noodle.
Emin olduğum tek şey sabah sabah tavuklu bi' şey yemek istemediğim. Bu da iyi bi' şey tabi. O da dahil olsa seçeneklere olay 5 dakika daha uzayacak çünkü :) 'Acaba hangisini yesem? Peynirli yesem.. daha dün yedim. Mantarlı yesem... yok ya, tadı buruk kalır şimdi... Vejetaryen yesem ( ki en beğendiğim odur) Ya kızım hep veje hep veje. Bi' değiştir ya! Domatesli yiyeyim bari... yok yok, peynirli... yok yaaaa... bildiğinden şaşma, vejetaryen en lezzetlisi'
Alıyorum vejetaryen noodle paketini elime, o da ne? Olay bitti sandınız gibi sanki... nerdeeeeee...
Geliyorum suyun yanına, su soğumuş. Tekrar kaynaması lazım. 'Ya, acaba salça-ekmek mi yapsam? Yanına da doğrarım bi' domates, yeşil zeytin-siyah zeytin. sıcacık çay, ohhhh, mis!'
Atıyorum noodle paketini çekmeceye geri. Açıyorum dolabı. Hazırlıyorum bi' azimle kahvaltı tabakcığımı.
Geliyorum masama, her şey hazır. Başlıyorum yemeye... desem bu gönderinin anlamı kalmaz.
Açıyorum dolabı, tam domates neyin çıkaracağım bi' bakıyorum kocaman bi' şişe süt! Hem de 2 günlük! Kullanmasam dökülecek !!! Sütle ne yenir-içilir?
Müsli!
Hemen kapıyorum derince bi' porselen kap,geçiyorum müsli kutularımın karşısına.
'Geleneksel olandan mı yesem... tropikal olandan mı?'
İşte bu noktada kendi kendimin boğazına yapışıp böyle saçımı başımı yola yola, evire çevire kendimi dövesim geliyor. Ama olmaz tabi. Boşa geçen 1-2 dakikadan sonra tropikal müsli de karar kılıyorum.
Müsli'yi kaba koyup sütü üstüne döküyorum.
Vallahi de döküyorum, billahi de... sonuçta yenecek artık, geri dönüş yok.
Ama bu arada çay da hazır. Geliyorum masama, bi' elimde çay diğerinde müsli... oturuyorum.
Başlıyorum gazeteleri okumaya.
Müsli şişiyor böyle, yumuşuyor, yenilecek kıvama geliyor. Alıyorum bi' kaşık. Aklımdan ilk geçen;
'Aklına tüküreyim senin, sabah sabah buz gibi süt. Sonra tüm günün tuvalette geçecek yine. Sıcacık tost yemek, noodle yemek varken... grizekalı!'
Bunu giyeceğim kıyafeti seçerken, bi' cafede falan ne yiyip içeceğime karar verirken, sinemaya gittiğimde hangi filmi izlemek istediğimi seçmeye çalışırken, oje alcağım zaman hangi rengi alacağım konusunda karar vermeye çalışırken yaşadığımı düşünün...
İnsanlık namına biri bana iki tane çaksın da, beynimde arıza yapmış olan kısmı tokat, yumruk, şaplak gibi teknik hareketlerle düzeltsin.
Hakikaten kendimi cami avlusuna bırakıp kaçasım var.
Bıktım ya!
Görsel: Google Images
