Moralim çok bozuk an itibariyle :/
Bu canına yandığımın memlekette ''yer/köşe minderi'' yok...ve hatta, dillerinde böyle bir kelime de yok.
Adamlar yere oturmayı bilmiyor!
Odam için en cici hayalim; kaloriferin bulunduğu köşeye kocaman bir oturma köşesi ve duvara bir kaç tane yastık koyup pofuduk-pofidik oturmak, uzanmak, yayılmak; kitap okumanın en zevkli hallerini yaşamaktı.
Gezmediğim tükkan, bakmadığım alışveriş sitesi kalmadı: yok! yok! yok! :(
Dedim ''Gidip kumaş alayım, diktireyim.'' Burası Türkiye değil ki adım başı terzi vs. bulabilesiniz...
Ağladım-ağlayacağım. Cidden. Çok moralim bozuldu.
Kendim dikmeyi düşündüm.
Dikiş makinemi anneme verdim, elde dikebilir miyim acaba? emin olamadım.
Alsam kumaşı, kessem-elde diksem. İçini de doldursam bir şeylerle...
Buradaki en popüler dolgu maddesi şu beyaz köpükler. On yüz milyon baloncuk gibi görünen beyaz köpükler.
Bildiğiniz gibi benim iki tane kedi kızım var. Yere bir şey düşmeye görsün, ilk önce onlar koşar, üzerine uzanıp kalite kontrol yaparlar. Tırnakları da malum; hamur yoğurur gibi o patişler bi' açılıp bi' kapanır. Öyle bir dikmem gerekiyor ki, kızlar açık alan bulamasınlar ve içine koyacağım malzemeyi dışarı çıkaramasınlar...
Yok, beceremem! :(
Lütfen bana bir akıl-fikir, yer minderi bulabileceğim bir adres vs. verin.
Nütfen dedim bak :'(
İmza: iki minder için iki gündür suratsız gezen Sittirella
Görsel: Google Images
